Niestety kolejne pomysły zmierzają do konkluzji, iż nowe ograniczenia w transporcie ( w szczególności we Francji ) będą z premedytacją łamały normy UE, co przestało być nawet ukrywane. Co najsmutniejsze, rządy Niemiec i Francji poczuły się ośmielone totalną indolencją polskiego Rządu (a szczególnie MSZ) , który nie podejmuje jakichkolwiek kroków zmierzających do obrony polskich przewoźników, generujących znaczy procent polskiego PKB. Powstaje nawet wrażenie, że totalna wojna z polskim transportem wywoływana przez kraje zachodniej Europy jest w pełni akceptowana przez rząd B. Szydło. Pomimo dużej możliwości działań odwetowych ze strony rządów Polski, Czech, Słowacji czy Węgier nie czyni się nic, aby przynajmniej zahamować neoprotekcjonistyczne zapędy zachodnich sąsiadów. Co najsmutniejsze, rządy żadnych wymienionych krajów nie wyraziły nawet jakiegokolwiek krytycznego stanowiska odnośnie „spontanicznej zamkniętej imprezy zachodnich ministrów transportu” która odbyła się w dniu 31 stycznia 2017 roku, na którą nie zaproszono (nawet w celu konsultacji czy wymiany poglądów) ministrów z krajów wschodniej części UE. Można to nazwać ignorancją, tupetem, wręcz chamstwem czy podłością, ale ostatecznie chodzi o likwidację konkurencji z Polski poprzez nakładanie niebotycznych kar pieniężnych i likwidowanie konkurencji poprzez finansową degradację.

Francja i Niemcy zorientowały się, że z zasady wprowadzenie minimalnej wartości płacy minimalnej nie jest dla polskich firm problemem, ponieważ pomimo niskiej płacy zasadniczej polscy kierowcy mają naliczane relatywnie wysokie (w porównaniu do zachodnich sąsiadów) kwoty zwrotu kosztów podróży służbowych, które zgodnie z art. 3 ust. 7 dyrektywy 96/71 mogą być (na pewnych warunkach) wliczane do płacy minimalnej. Zgodnie z przywołanym przepisem dodatki właściwe delegowaniu należy uważać za część płacy minimalnej, o ile nie są wypłacane z tytułu zwrotu wydatków faktycznie poniesionych na skutek delegowania, takich jak koszty podróży, wyżywienia i zakwaterowania. Okazało się, że Francja nie będzie respektowała przepisów dyrektywy i wydała oficjalne stanowisko, iż kwoty diet i ryczałtów nie mogą być wliczane do płacy minimalnej. Takie stanowisko prowadzi do konkluzji, iż Francja zmierza do osiągnięcia takiego efektu, iż polski kierowca będzie dużo bardziej kosztowny niż francuski. O ile za 150 godzin pracy francuski kierowca powinien otrzymać wynagrodzenie co najmniej (uśredniając) 1500 Euro (10 euro na godzinę), to polski kierowca oprócz tej samej kwoty (wg idiotycznej interpretacji francuzów) powinien otrzymać tą samą kwotę plus dodatkowo około 1500 Euro diet (!). Taka interpretacja prawa (całkowicie wbrew postanowieniem UE) prowadzi do jednej konkluzji: Francuzom nie chodzi o jakikolwiek dumping socjalny czy ochronę praw kierowców. Francuzom chodzi wyłącznie o ochronę praw (a bardziej miejsc pracy) kierowców francuskich, ignorując wszelkie ustalone wcześniej normy UE. Konkluzja jest oczywista – przez dwa lata od momentu wprowadzenia płacy minimalnej w Niemczech nie dało się Polaków usunąć z transportowego rynku zachodniej Europy w sposób legalny, to teraz przyszedł czas na działania z premedytacją naruszające prawo UE.

Dlaczego tak jest? Pomijając milczenie i ewidentną akceptację rządów z krajów „ignorowanych”, Francja i Niemcy mają świadomość totalnej indolencji Komisji Europejskiej nawet w stwierdzonych przypadkach jawnego łamania prawa. W styczniu 2015 roku KE uznała, że MiLOG niemiecki może naruszać przepisy UE odnośnie swobody przepływu kapitału, usług i towarów. I co? I nic – przez dwa lata absolutne echo ze strony KE, co ośmieliło pozostałe kraje do wprowadzania jeszcze bardziej kuriozalnych uregulowań (francuskojęzyczny przedstawiciel we Francji, zgłaszanie każdego transportu odrębnie w Austrii itp. itd.). Konkluzja – będzie jeszcze gorzej; nasilenie kar oraz ryzyko wynikające z rozporządzenia 1071/2009 (utrata dobrej reputacji) może w niedługim okresie czasu spowodować zapaść polskiego (i nie tylko) transportu – to się stanie za maksymalnie 3-4 lata. Nie mają także racji przedstawiciele stowarzyszeń kierowców twierdząc, iż Francja i Niemcy (także Austria itp.)  wymuszą ustalenie poziomów wynagrodzenia w Polsce na podobnych zasadach, co w konsekwencji będzie korzystne dla kierowców w PL. Nic bardziej błędnego! Jeżeli polski przewoźnik będzie musiał świadczyć usług dla zachodnich firm po tych samych cenach, co firmy niemieckie czy francuskie, przestanie być konkurencyjny, a co za tym idzie, zleceniodawcy z Niemiec czy Francji będą wolały korzystać ze swoich rodzimych przedsiębiorców (lepsza komunikacja, poczucie patriotyzmu lokalnego itp.). Reasumując utrata konkurencyjności przez polski transport jest tożsama z utratą dziesiątków tysięcy zleceń, co w konsekwencji może doprowadzić do upadłości i likwidacji kilkudziesięciu procent firm transportowych w Polsce).

WNIOSKI

Obroną polskich przewoźników powinien zająć się przede wszystkim Rząd, sprzeciwiając się przede wszystkim działaniom poszczególnych krajów zachodniej Europy, których jedynym celem jest nieskrywane ograniczenie konkurencyjności polskiej branży transportowej. Wydaje się być zasadnym, iż polski Rząd powinien w „białych rękawiczkach” wszcząć procedury odwetowe na tych samych płaszczyznach.

Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że francuskie czy niemieckie firmy produkcyjne czy handlowe nie widzą jakiegokolwiek przejawu dumpingu socjalnego w tym, iż w polskich oddziałach tych firm pracownicy zarabiają niejednokrotnie mniej niż połowę tego, co ich odpowiednicy w tych samych firmach na Zachodzie. Dlaczego koncern V… otworzył halę produkcyjną we Wrześni a nie np. w Schwedt (gdzie jest dużo większe bezrobocie niż  w Poznaniu)? Dlaczego pracownicy francuskiej sieci paliw „T…” w Polsce nie zarabiają dokładnie tak samo jak wyceniana jest praca pracownika francuskiego?

Dlatego też w mojej ocenie polski rząd powinien opracować procedurę ustalania w Polsce wysokości płacy minimalnej w sposób dynamiczny, tj. uzależniony także od wysokości płacy minimalnej obowiązującej w kraju, w którym dany podmiot ma główną siedzibę. Przy takim rozwiązaniu Volkswagen, Fiat, Lidl, Auchan  musieli by ustalać wysokość płacy dokładnie na tych samych zasadach, co w ich kraju macierzystym. Jestem pewny, że pojęcie „dumpingu socjalnego” nagle przestałoby być tak istotne i problem polskich przewoźników rozwiązałby się sam. Innym pomysłem jest nakładanie na zachodnie firmy podatku „dumpingowego” stanowiącego dodatkowe opodatkowanie kwoty zysku firmy wynikającego z korzystania w Polsce z taniej siły roboczej, a przez to skutkujące przepaścią pomiędzy wartością tej samej pracy w np. Niemczech i w Polsce. Instrumentów prawnych jest dużo – jednak chęci do działania w obronie polskich przewoźników po stronie Rządu niewiele.

Uwaga – poniższy dokument podlega pod ustawę o ochronie praw autorskich (zakaz przedruku bez zgody CSK, do wykorzystania do celów własnych przedsiębiorstwa transportowego).

Szczegóły odnośnie definicji współczynników określonych symbolem ***M znajdują sie pod tym adresem:

Loi Macron nakłada przede wszystkim obowiązek zapewnienia francuskiej płacy minimalnej dla wszystkich kierowców zagranicznych działających we Francji (nie tylko jeśli chodzi o kabotaż). Pracodawcy muszą wyposażyć kierowcę w zaświadczenie o oddelegowaniu (którego wzoru jeszcze nie opublikowano). Wspomniane przepisy nakładają także obowiązek wyznaczenia przedstawiciela prawnego we Francji, który w razie potrzeby musi współpracować z organami kontroli. Przedstawiciel musi pozostać wyznaczony aż do 18 miesięcy po zakończeniu okresu oddelegowania.

Powyższe uregulowania stanowią podstawę do pojawienia się na rynku wielu „cudownych i jedynych” rozwiązań pozwalających na uporanie się z problemem Loi Macron, które wiążą się z ponoszeniem dodatkowych, niejednokrotnie bardzo wysokich kosztów finansowych. Jak pamiętamy w przypadku wprowadzenia MiLog (płaca minimalna w Niemczech), także teraz wielu quasiekspertów korzystając z zamieszania związanego z LoiMacron i obaw firm transportowych próbuje namówić na kosztowne i często niepotrzebne usługi. Z dużą ostrożnością należy traktować wszelkie „niepowtarzalne i jedyne” metody na prawidłowe rozliczanie LoiMacron z uwagi na fakt, iż sami Francuzi nie określili jednoznacznie zasad rozliczania płacy minimalnej w aspekcie przepisów UE o oddelegowaniu, zawartych w przepisach dyrektywy 96/71/WE.

Sposób rozliczenia płacy minimalnej, przy założeniu konieczności rozliczenia części krajowej, niemieckiej itp. nie jest łatwy, jednak na rządowych francuskich stronach internetowych znajdują się szczegółowe instrukcje i wyjaśnienie procedury rozliczenia płacy. Dobrym przykładem jest strona https://www.service-public.fr/particuliers/vosdroits/F142#R31127 – chociaż występuje ona wyłącznie w języku franuskim to poprzez usługę Google Translator można dokonac tłumaczenia wystarczającego na właściwe zrozumienie zasad rozliczania płacy.

W przypadku zapotrzebowania CSK oferuje możliwość skorzystania z naszego przedstawiciela we Francji. Koszt takiej usługi wynosi 40 Euro miesięcznie i jest niezależny od ilości kierowców.

Zaświadczenie o oddelegowaniu wystawiane jest w dwóch egzemplarzach, z których jeden (w oryginale) kierowca musi przechowywać w kabinie pojazdu. W kabinie pojazdu kierowca powinien także posiadać kopię umowy o pracę (nie określono, czy ma być ona przetłumaczona na język francuski).

Kary pieniężne za nieprzestrzeganie obowiązku wystawienia zaświadczenia o oddelegowaniu określone zostały jako sankcje IV klasy zgodnie z przepisami art. 131-13 Kodeksu Karnego (750 €).Kara pieniężna przysługuje w szczególności:

• a) Zarządzającemu przedsiębiorstwem, w przypadku gdy zaświadczenie o oddelegowaniu, o którym mowa w artykule R. 1331-2 nie znajduje się na pokładzie środka transportu, za pomocą którego świadczona jest usługa;
• b) Zarządzającemu przedsiębiorstwem, w przypadku gdy zaświadczenie o oddelegowaniu znajdujące się na pokładzie środka transportu, za pomocą którego świadczona jest usługa, nie jest zgodne z przepisami artykułu R. 1331-1 i rozporządzeniem wydanym do celów jego zastosowania, lub jeśli zawiera dane niekompletne, błędne, nieczytelne lub usuwalne.

Kara grzywny przewidziana dla wykroczeń trzeciej klasy (450 €) grozi zarządzającemu przedsiębiorstwem, jeśli na pokładzie środka transportu, za pomocą którego świadczona jest usługa nie znajdują się dokumenty, o których mowa w punktach 1 do 3 ust. III artykułu R. 1331-7 (umowa o pracę).

Dlaczego Polacy mogą mieć problem od 1.07.2016 we Francji? 

Zaświadczenie które obligatoryjnie będzie wystawiane kierowcy musi zawierać  referencje dotyczące wpisu do krajowego rejestru elektronicznego przedsiębiorców transportu drogowego przewidzianego w artykule 16 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE. Pod pojęciem „referencje” ustawodawca francuski zapewne rozumiał unikatowy numer przewoźnika w krajowym rejestrze elektronicznym przedsiębiorców bądź pisemne potwierdzenie wpisu do rejestru. Chociaż rozporządzenie 1071/2009 przewidziało obowiązek utworzenia rejestru do dnia 31 grudnia 2012 roku, to w Polsce prace nad jego utworzeniem nawet się nie rozpoczęły. Poprzednia ekipa rządząca przygotowała nawet nowelizację ustawy o transporcie drogowym (projekt z dnia 16 lutego 2015 roku) która zakreślała ramy funkcjonowania tego rejestru, jednak po wyborach wróciliśmy do punktu wyjścia. Co istotne, do tego rejestru powinny mieć umożliwiony wgląd przez wszystkie Państwa Członkowskie (art. 16 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009). Brak tych danych uniemożliwia wystawienie zaświadczenia (wypełnionego w całości) o którym mowa w art. R. 1331-2 – I powyższego dekretu. Z kolei brak tych danych będzie wiązał się z karą pieniężną, w wysokości odpowiadającej karze za brak zaświadczenia. Ze strony Rządu RP niestety nie są podejmowane w chwili obecnej żadne działania mogące zapobiec wskazanym niekorzystnym skutkom. Niestety największe stowarzyszenia przewoźników w Polsce też „przespały” temat, zatem sytuacja przewoźników w chwili obecnej jest (znów) nie do pozazdroszczenia.

 Powyższe przepisy regulują zasady wykonywania usług transportowych na terytorium Francji w sposób następujący:

1. Przed wysłaniem pracownika do pracy na terytorium Francji należy wyposażyć go w odpowiednie zaświadczenie o zatrudnieniu sporządzone wg oficjalnego wzoru w języku francuskim ( R. 1331-2 – I). Okres ważności zaświadczenia ustala wysyłający (przewoźnik) z zastrzeżeniem, że nie może być dłuższy niż 6 miesięcy. Zaświadczenie powinno obligatoryjnie zawierać:
2. Nazwisko lub nazwę firmy jak i adres pocztowy i elektroniczny, dane telefoniczne przedsiębiorstwa lub zakładu, który zatrudnia pracownika, formę prawną przedsiębiorstwa, nazwiska, imiona, datę i miejsce urodzenia zarządzającego lub zarządzających przedsiębiorstwem, wskazanie organu lub organów ubezpieczenia społecznego lub podobnych, do których przedsiębiorstwo przelewa składki na ubezpieczenia społeczne lub podobne;
3. «Nazwisko i imiona, datę i miejsce urodzenia, adres stałego zamieszkania, narodowość, datę podpisania umowy o pracę i prawo pracy właściwe dla umowy o pracę, kwalifikacje zawodowe oddelegowanego pracownika;
4. Godzinową stawkę wynagrodzenia brutto, w odpowiednim przypadku przeliczoną na euro, jak i warunki pokrycia przez przedsiębiorstwo poniesionych kosztów zakwaterowania i posiłków, podane na dzień delegowania, przyznane oddelegowanemu pracownikowi;
5. Nazwę firmy lub nazwisko i imię jak i adres pocztowy i elektroniczny, dane telefoniczne przedstawiciela, o którym mowa w paragrafie II artykułu L. 1262-2-1 Kodeksu Pracy;
6. Dla przedsiębiorstw transportu drogowego, referencje dotyczące wpisu do krajowego rejestru elektronicznego przedsiębiorców transportu drogowego przewidzianego w artykule 16 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (który wbrew przepisom UE nie został jeszcze w Polsce wprowadzony!).

Zaświadczenie o oddelegowaniu wystawiane jest w dwóch egzemplarzach, z których jeden (w oryginale) kierowca przechowuje w kabinie pojazdu. W kabinie pojazdu kierowca powinien także posiadać kopię umowy o pracę (nie określono, czy ma być ona przetłumaczona na język francuski).

2. Przedsiębiorstwo ma obowiązek wyznaczyć swojego przedstawiciela na terytorium Francji władającego językiem francuskim (art. Art. R. 1331-1. I. w związku z art. L. 1262-2-1 Kodeksu Pracy). Zgodnie z art. L. 1262-2-1 przedstawiciel ten jest odpowiedzialny za wszelkie kontakty urzędowe związane z działalności reprezentowanego przewoźnika. Przedstawiciel ten musi dysponować dokumentacją wskazaną w art. 1331-4-I (w języku francuskim), która zawiera w szczególności:
   1. Odcinki płacowe odpowiadające okresowi oddelegowania każdego oddelegowanego pracownika lub jakikolwiek inny równoważny dokument potwierdzający wynagrodzenie i zawierający następujące wzmianki:
   2. Wynagrodzenie godzinowe brutto, w tym podwyżki za godziny nadliczbowe, przeliczone na euro;
   3. Okres i godziny pracy, do których odnosi się wynagrodzenie, z rozróżnieniem na godziny płacone według stawki normalnej i godziny zawierające podwyżkę;
   4. Urlopy i dni wolne oraz elementy wynagrodzenia, które się do nich odnoszą;
   5. Dokument potwierdzający faktyczną płatność wynagrodzenia;
   6. Kopię dokumentu wyznaczającego przez przedsiębiorstwo swojego przedstawiciela zgodnie z przepisami artykułu R. 1263-2-1 Kodeksu Pracy;
   7. Jeśli dotyczy, nazwa układu zbiorowego danej branży, odpowiedniego dla pracownika.

UWAGA! Przedstawiciel musi być zdolny do reprezentacji przewoźnika także przez 18 miesięcy po zakończeniu świadczenia usług na terytorium Francji.

Zleceniodawca jest zobowiązany do sprawdzenia, czy przewoźnik wystawił odpowiednie zaświadczenie wysyłanemu kierowcy (Art. R. 1331-6. – I). Kary pieniężne za nieprzestrzeganie obowiązku wystawienia zaświadczenia o oddelegowaniu określone zostały jako sankcje IV klasy zgodnie z przepisami art. 131-13 Kodeksu Karnego (750 €). Kara pieniężna przysługuje w szczególności:

• Zarządzającemu przedsiębiorstwem, w przypadku gdy zaświadczenie o oddelegowaniu, o którym mowa w artykule R. 1331-2 nie znajduje się na pokładzie środka transportu, za pomocą którego świadczona jest usługa;
• Zarządzającemu przedsiębiorstwem, w przypadku gdy zaświadczenie o oddelegowaniu znajdujące się na pokładzie środka transportu, za pomocą którego świadczona jest usługa, nie jest zgodne z przepisami artykułu R. 1331-1 i rozporządzeniem wydanym do celów jego zastosowania, lub jeśli zawiera dane niekompletne, błędne, nieczytelne lub usuwalne.

Kara grzywny przewidziana dla wykroczeń trzeciej klasy (450 €) grozi zarządzającemu przedsiębiorstwem, jeśli na pokładzie środka transportu, za pomocą którego świadczona jest usługa nie znajdują się dokumenty, o których mowa w punktach 1 do 3 ust. III artykułu R. 1331-7 (umowa o pracę).

W odniesieniu do osoby pracodawcy (powyższe kary były kierowane na zarządzającego) maksymalna wysokość kary określona jest w przepisach art. L. 1264-1 Kodeksu Pracy. W przypadku naruszenia polegającego na niewystawieniu zaświadczenia o oddelegowaniu pierwsza kara pieniężna może mieć wysokość 2000 €, zaś następna nie więcej niż 4000 € w przypadku powtórzenia naruszenia (za jednego pracownika). W przypadku kontroli dokumentacji wielu pracowników (dokonywanej u przedstawiciela we Francji) łączna kara nie może przekroczyć kwoty 500000 € (pięćset tysięcy Euro). Okres przedawnienia wynosi 2 lata od chwili, gdy świadczenie (lub obowiązek) powinno być wykonane (tj. liczone od dnia popełnienia naruszenia).

Powyższe przepisy wchodzą w życie od dnia 1 lipca 2016 roku. To tego czasu firmy transportowe mają obowiązek ustalić swojego przedstawiciela na terytorium Francji i ustalić tryb wynagradzania w sposób zgodny z przepisami obowiązującymi we Francji. Co najważniejsze , konstrukcja przywołanych uregulowań wskazuje, iż powyższe obowiązki będą dotyczyły nie tylko procedur kabotażowych, ale również usług przywozowych na terytorium Francji.

Ważne przepisy dotyczące płacy minimalnej i delegowania pracowników:

• Dekret nr 2015-1688 z dnia 17 grudnia 2015 w sprawie podniesienia płacy minimalnej – strona internetowa: https://www.legifrance.gouv.fr/
• Kodeks pracy (Code du travail) – strona internetowa: https://www.legifrance.gouv.fr/
• Kodeks karny (Code pénal) strona internetowa: https://www.legifrance.gouv.fr/
• Kodeks transportowy (Code des transports) – strona internetowa: https://www.legifrance.gouv.fr/
• Dekret nr 2016-418 z dnia 7 kwietnia 2016 dostosowujący tytuł VI księgi II części pierwszej Kodeksu Pracy do przedsiębiorstw transportowych delegujących pracowników ruchu drogowego lub lotniczego na terytorium kraju oraz zmieniający Kodeks Transportowy – strona internetowa: https://www.legifrance.gouv.fr/

(C) Wszelkie prawa zastrzeżone CSK&SPFT – Przedruk wyłącznie za zgodą wskazanych podmiotów.